208. در حسرت کربلا...

دستم نمی رسد که بیفتم به پای او

ای اهل اوج، بال و پرم را بیاورید

کاشی کنید حوض دو چشم مرا و بعد

هر شب برای من قمرم را بیاورید

نه خوانده می شود نه نوشته ولی بگو

تشدید گریه ی سحرم را بیاورید

حالا که تا دیار تو ما را نمی برند

ما قلبمان شکست حرم را بیاورید