13. سنگِ کوچکِ پرتاب شدنی

حتما شنیدید که میگن سنگ بزرگ نشونه ی نزدنه!

ما آدما بخاطر کمال گرایی و بخاطر ادعاها و بلدم بلدم هایی که داریم،

گاهی ممکنه برنامه هایی برای خودمون بچینیم که به ظاهر خارج از توان ماست

اما دلمون میخواد انجامشون بدیم و میترسیم!

و البته ممکنه اقدام کنیم به انجامش ولی وسط راه کم بیاریم و جا بزنیم بخاطر سنگین بودنش...

اما یه تکنیک روان شناسی هست که میگه:

اگه یه کار یا تکلیفی براتون سنگینه اون رو تبدیل کنید به گام های کوچیکتر!

مثلا اگه قراره روزانه 10 صفحه قرآن بخونیم و حفظ کنیم بجای اینکه یه سره بشینیم پای اینکار،

این رو تقسیم کنیم بین ساعت های مختلف؛

مثلا: سه صفحه صبح، سه صفحه ظهر، سه صفحه عصر، یک صفحه شب و....

اینطوری هم بازدهی مغزمون بیشتره هم پیوسته و تدریجی یادگیریمون رو تثبیت میکنیم :)

+یادمه استادمون میگفت:

این تکنیک رو برای بچه هایی که از مشق نوشتن های سنگین فراری اند هم میشه پیاده کرد

مثلا بچه یه صفحه بنویسه یه دوری بزنه و یه چیزی بخوره باز بیاد صفحه بعدی رو بنویسه تا کم کم تموم بشه

درسته صبر و حوصله میخواد اما با علاقه و بازدهی بیشتر، کار انجام میشه و اثرگذارتره!