بیگانه

بسم الله النور

.

فکر کن یه آدم سالها توی وطن خودش زندگی کرده،

بعدش به هر دلیلی مهاجرت میکنه از اون کشور

و بعد از یک سال دوباره برمیگرده به وطنش ...

انقدر طی این یک سال اتفاقات مختلف افتاده و

انقدر شرایط عوض شده که شاید مدتها طول بکشه

با شرایط جدید احساس غریبی نکنه و بتونه

با خیال راحت توی خونه مادریش نفس بکشه ...

.

.

+حکایتِ من و وبلاگ هم شبیه همین حکایته!

یادمه قبلا میگفتم انقدر با این وبلاگ و مخاطباش، احساس راحتی دارم که انگار دارم با بیژامه قدم میزنم اینجا! ولی خب بعد از این یکسال نبودن و ننوشتن، حس میکنم کلماتم کت و شلوار پوشیدن و فازِ فرنگ برداشتن!

ولی خب هرچقدر شرایط مجازستان و شرایط زندگی خودم عوض شده باشه، من هنوز منم! ... و این حقیقت نباید از حافظه کلمات حذف بشه! باید اصالت خودشونو حفظ کنن، باید یادشون بیاد اونا یه روزی آینه ی مفاهیم قشنگی بودن...باید یادشون بیاد اونا امانت های الهی هستن و باید توی بهترین راه خرج بشن...آره...باید دوباره بوی آسمون بگیره این خونه!

+اینجا، برداشت آزاد، جایی که قلمم باید از زمینِ دنیا خوبی برداشت کنه و آزادانه پرواز کنه تا آسمون :)

یاعلی مدد...