راه ناتمام...

 اونجاهایی که آدمای به ظاهر خوب و مذهبی کنارهم جمع اند

و اون وقتایی که به ظاهر کار خوبی در جریانه

شیطون خیلی بیشتر در حال تلاشه...

یعنی یه وقتایی اینجورجاها یه موقعیت هایی پیش میاره که واقعا آدم نمیفهمه چی درسته و کی درسته؟

خدا هم اینجور وقتا خیلی خوب تورو آزمایش میکنه!

نگاه میکنه ببینه تو چیکار میکنی...

حق رو تشخیص میدی یا نه وسط راه جا میزنی؟...

نمیدونم... یه جور حالت گیجی به آدم دست میده...

یه حسی که فقط کلافه ت میکنه و راهی جز دعا و اشک پیش روت نمیذاره...

هرچی بود این هفته ی کذایی رو به اتمامه ...

 80% به درستیِ کارم مطمئنم...

من ان شالله این جمعه راهی ام!

با وجود اینکه خیلی از دوستان و مسئول اصلی مون انصراف دادن ولی من فقط و فقط بخاطر شهدا میرم...

میرم چون شهدا میخوان...

چون زشته دعوتت کنن و بخاطر دعواهای خاله زنکی نری...

میرم چون توی مرام شهدا رفیق نیمه راه وجود نداره...

میرم چون به تمومِ دعاهایی که برام شده مدیونم...

راهی ام من

شکسته دل به زیر باران
به راه نا تمام یاران....